به گزارش روابط عمومی دانشگاه، دکتر مصطفی فرهودی، عضو هیئت علمی دانشگاه ادیان و مذاهب در یادداشتی با عنوان «روز بزرگداشت سلمان فارسی» آورده است:

او که رفت، با خرمنی از رازها و معرفت فهلویون بر دوش رفت. آواره‌ی بیابان‌ها شد تا حقیقت را آن‌گونه که هست تماشا کند؛ تا سپیدیِ راست را از سیاهیِ دروغ بازشناسد و سر بر آستانِ فرِّ همه فره‌مندان عالم، یعنی محمد خاتم بگذارد. سلمان، برای ما ایرانی‌ها همان پنجره‌ی روشن و آفتابی است که سختی‌های راهِ رسیدن به خورشید را به جان خرید تا مسیر را به ما نشان دهد. تمامِ دغدغه‌ی سلمان این بود که پیله‌ی تن و هیاهوی جامعه، او را از رسیدن به آب حیات باز ندارد. او به جای جستجو در اسطوره‌ها و پی‌گرفتنِ کیخسرو به عنوان نمادِ انسان کامل، سر از ریگ‌های داغ حجاز درآورد؛ چرا که همه‌ی آن راستی و پاکیِ اساطیری را یک‌جا در سیمای پیامبرِ باران دید. احمد، محبوبِ خدا، برای او تنها نمادِ نظم و درستی نبود، بلکه خودِ معیار و میزانِ انسانیت بود.

سلمان چنان سر بر آستانِ جانِ جانان، احمد مختار سپرد و چنان در جلوه‌ی بی‌کرانش حل شد که مرادِ هستی در حقش گفت: «سلمانُ مِنّا أهلَ البیت». او برای زهرای اطهر پناه و عمویی غم‌خوار شد، برای علیِ مظلوم و صبور، برادری باوفا و در شبِ تاریک و بی‌فانوسِ سقیفه، چراغِ راهِ کسانی که راه را گم کرده بودند. سلمان دنیا را به بازی گرفت، درست مثل مرشدِ دومش امیرالمؤمنین علی علیه السلام .

داستان او به ما یاد داد که خدا دل‌های بی‌قرارِ حقیقت را در تاریکی رها نمی‌کند. او تجسمِ عینیِ همان  شعری است که: *«یک قدم بر خویشتن نه، واندگر در کوی دوست…»

او پلِ نامرئیِ میانِ دلِ ایرانیان و آستانِ بهشتیِ عترت است؛ پیوندی ناگسستنی از جنسِ عشق و معرفت.

و امروز، سلمانِ محمدی، همانندِ معشوقِ ازلی‌اش پیامبر، زنده و جاری است؛ سبک‌بال بر بلندای روح ایستاده، دست‌گیرِ تمامِ دل‌های خسته و شکسته است و در گوشِ شب‌زدگانِ این روزگار نجوای صبوری سر می‌دهد؛ که هان! بردباری پیشه کنید و دل قوی دارید، اندکی صبر، سحر نزدیک است.