به گزارش روابط عمومی دانشگاه، همزمان با ایام سوگواری سرور و سالار شهیدان، حضرت اباعبدالله الحسین (ع)، مجلس عزاداری آن حضرت با حضور و سخنرانی دکتر امیر جوان آراسته، عضو هیئت علمی دانشگاه ادیان و مذاهب، برگزار شد.

دکتر امیر جوان آراسته، در هشتمین روز از دهه اول محرم، به طرح مباحثی پیرامون «همراهی با صادقین و بازشناسی جایگاه خود در نهضت حسینی» پرداخت و بر لزوم تطبیق رفتار و گرایش‌های فردی با اصحاب و یاران امام حسین (ع) تأکید کرد.

وی در ابتدای سخنان خود با اشاره به واقعه عظیم عاشورا اظهار داشت: اتفاقی که در سال ۶۱ هجری در سرزمین کربلا رخ داد، صرفاً یک قضیه تاریخی نیست که در یک مکان و یک زمان محدود شده باشد. کربلا فراتر از یک مصیبت بزرگ یا یک جنایت در یک نقطه جغرافیایی خاص است. کربلا نماد تقابل همیشگی حق و باطل، تقابل فضائل و رذائل، و صحنه تجلی و ظهور خوبی‌ها در برابر بدی‌هاست. در این میدان، انسان‌هایی که ولایت خدا را پذیرفتند، در مقابل کسانی که ولایت شیطان را برگزیدند، صف‌آرایی کردند.

عضو هیئت علمی دانشگاه ادیان و مذاهب افزود: به همین دلیل ما همواره از این سخن می‌گوییم که در هر نقطه از تاریخ، هرجا صحبت از حق و باطل و انتخاب می‌شود، گویا یک کربلای دیگری در درون ما در حال شکل‌گیری است. نهضت ابی‌عبدالله (ع) الگویی است برای اینکه ما جایگاه خود را در این تقابل بزرگ پیدا کنیم و موضع خود را در برابر حق و باطل مشخص سازیم.

دکتر جوان آراسته در ادامه به آیه شریفه «یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ کُونُوا مَعَ الصَّادِقینَ» (سوره توبه، آیه ۱۱۹) اشاره کرد و گفت: مفسران، مصداق اتم و اکمل «صادقین» را امیرالمؤمنین علی (ع) و اهل بیت پیامبر (ص) دانسته‌اند. همراهی با صادقین، همان همراهی با امام و حجت الهی است و این همراهی، شاخص اصلی ایمان است.

وی با تأکید بر اینکه شناخت حق و باطل در برخی مواقع کار دشواری نیست، تصریح کرد: در عرصه کربلا نیز بسیاری از مردم تشخیص می‌دادند که امام حسین (ع) راه درست را می‌رود. کوفیان نیز آدم‌های بی‌دین و ناباور نبودند، اما مشکل آنجاست که همراهی با امام، فراتر از تشخیص صرف حق است. ما وقتی به کربلا نگاه می‌کنیم، باید خودمان را در کربلا پیدا کنیم؛ یعنی ببینیم که اگر در کربلا بودیم، در کدام صف قرار می‌گرفتیم؟ آیا شخصیت، افکار و گرایش‌های ما با اصحاب حضرت تطبیق می‌کند یا با کسانی که در مقابل ایشان ایستادند؟

دکتر جوان آراسته با اشاره به نمونه‌هایی از تاریخ کربلا گفت: کسانی بودند که به حضرت گفتند ما برویم کارمان را انجام دهیم و برمی‌گردیم، اما رفتند و کربلا تمام شد. یا کسانی که گفتند خانواده‌مان را به جایی امن برسانیم و بیاییم، اما بازنگشتند. پرسش اساسی این است که ما کجای کربلا هستیم؟ این پرسش بسیار مهم است.

وی در ادامه با اشاره به حدیث معروف امام حسین (ع) که فرمود: «النَّاسُ عَبیدُ الدُّنیا وَ الدّینُ عَلَیٰ ألسِنَتِهِم؛ مردم بنده دنیا هستند و دین بر سر زبانشان است»، اظهار داشت: افراد ضعف ایمان داشتند یا دنیاطلب بودند که نتوانستند در کنار حق بمانند. بعضی از مردم با دین، برخورد گزینشی دارند؛ نماز می‌خوانند، سفره نذری می‌اندازند، اما در مسائل سخت، دین را کنار می‌گذارند. تا وقتی با اسم دین کارشان پیش می‌رود، مشکلی ندارند، اما وقتی جای امتحان و محک فرا می‌رسد، آنگاه مشخص می‌شود که سره از ناسره چیست.

عضو هیئت علمی دانشگاه ادیان و مذاهب با اشاره به رفتار ابن‌زیاد در کوفه که بعضی را با یک کیسه جو خرید و از امام حسین (ع) جدا کرد، گفت: تاریخ نوشته است که مسلم بن عقیل را تنها گذاشتند و از ابی‌عبدالله (ع) جدا شدند. ما کجای این تاریخیم؟ اگر ما در آنجا بودیم، خودمان را می‌فروختیم یا نمی‌فروختیم؟ با چه قیمتی خودمان را می‌فروختیم؟ تا کجا همراه امام بودیم؟ همراهی با صادقین، به قیمت جان تمام می‌شود. حرف زدن راحت است؛ امروز همه از ولایت‌پذیری صحبت می‌کنند، اما در عمل باید دید چقدر ولایت‌پذیر هستیم.

دکتر جوان آراسته به کلام عمیق امیرالمؤمنین (ع) اشاره کرد که فرمود: «الحَقُّ لا یُعرَفُ بِالرِّجالِ، اعرِفُوا الحَقَّ تَعرِفوا أَهلَهُ». ایشان توضیح داد: حق وقتی از آن سخن می‌گویید، دامنه گسترده‌ای دارد و همه می‌توانند از حق و زیبایی‌های آن حرف بزنند، اما وقتی نوبت به عمل می‌رسد و باید در کنار حق بمانید، دایره حق بسیار تنگ می‌شود و بسیاری از جمله کسانی که مدعی حق بودند، کنار می‌روند. کسانی که همراه ابی‌عبدالله (ع) ماندند و تا شهادت در کنار ایشان بودند، همان صادقان واقعی هستند.

وی افزود: امام حسین (ع) وقتی از مکه راه افتاد، فرمود: «مَنْ کانَ باذِلاً فینا مُهجَتَهُ، مُوَطِّناً عَلیٰ لِقاءِ اللهِ نَفْسَهُ، فَلْیَرْحَلْ مَعَنا». یعنی کسی که جان خود را در کف دست گرفته و همراه ما شده است، این مسیر، مسیری است که به لقاءالله منتهی می‌شود. همراهی با امام، به قیمت جان شما تمام می‌شود، اما همراهی با صادقین در دنیا، همراهی در آخرت را نیز به دنبال دارد.

عضو هیئت علمی دانشگاه با اشاره به فرمایش امام حسین (ع) که فرمود: «إِنِّی أَریٰ أَنَّ الْباطِلَ لا یُتَّناهیٰ عَنِ الْحَقِّ»، اظهار داشت: امام حسین (ع) می‌فرماید من می‌بینم که کسی به حق عمل نمی‌کند و کسی از باطل جلوگیری نمی‌کند و به همین دلیل جان خود را فدا می‌کند. امروز اگر من اهل آن باطل هستم، اگر من در مسیری که اهل بیت (علیهم السلام) ترسیم کرده‌اند حرکت نمی‌کنم و گاهی به این سو و آن سو می‌روم، باید نگران باشم. همراهی با ابی‌عبدالله (ع) ادعای بزرگی است؛ مگر هرکسی می‌تواند چنین همراهی کند؟

وی به نقل قولی از آیت‌الله اراکی (ره) اشاره کرد که در مورد حضرت امام خمینی (ره) فرموده بود اگر امام ما در کربلا بود، یعنی عظمت اصحاب امام حسین (ع) به اندازه‌ای بوده که حتی وجود مقدس امام خمینی (ره) را نیز در کنار ایشان ترسیم می‌کرد. ما فکر می‌کنیم که اگر در کربلا بودیم، حتماً در کنار امام حسین (ع) بودیم، اما باید در آینه تاریخ خودمان را پیدا کنیم و واقع‌بینانه قضاوت کنیم.

دکتر جوان آراسته در پایان با اشاره به شعر مرحوم آغاسی که سروده بود: «با علی، در بدر بودن شرط نیست / ای برادر نهروان در پیش روست» افزود: مشکل امیرالمؤمنین (ع) این بود که در زمان پیامبر (ص) با کفار می‌جنگیدند، اما در زمان خلافت خود، امیرالمؤمنین با مسلمانانی می‌جنگید که ادعای اسلام داشتند. آنجاست که کار سخت می‌شود و آنجاست که محک تجربه به میان می‌آید. ناکثین، قاسطین و مارقین همه مسلمان بودند، اما امیرالمؤمنین (ع) با آنها جنگید. پیامبر (ص) در مرحله تنزیل می‌جنگید و می‌گفت قرآن بیاورده‌ام و باید قبول کنید، اما امیرالمؤمنین (ع) در مرحله تأویل می‌جنگید و می‌گفت قرآن را آنگونه که من می‌گویم، باید فهمید و عمل کرد. اینجاست که انسان باید خودسازی کرده باشد تا در سرِ بزنگاه‌ها کم نیاورد.