به گزارش روابط عمومی دانشگاه، دکتر رحمان بوالحسنی، رئیس دانشکده ادیان و عرفان دانشگاه ادیان و مذاهب در یادداشتی با عنوان «طرف درست تاریخ» آورده است:

(يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُونُوا قَوَّامِينَ لِلَّهِ شُهَدَاءَ بِالْقِسْطِ وَلَا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلَىٰ أَلَّا تَعْدِلُوا اعْدِلُوا هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَىٰ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ) سوره مائده آیه ۸. ای اهل ایمان! همواره [در همه امور] قیام کننده برای خدا و گواهان به عدل و داد باشید. و نباید دشمنی با گروهی شما را بر آن دارد که عدالت نورزید؛ عدالت کنید که آن به پرهیزکاری نزدیک تر است. و از خدا پروا کنید؛ زیرا خدا به آنچه انجام می دهید آگاه است.
روزهایی هست که تاریخ با صدای بلند از مردمانش سوال می‌پرسد. روزهایی که دیگر نمی‌شود بی‌طرف بود. یا باید ایستاد. یا باید در سکوت نظاره‌گر ماند. امروز از همان روزهاست. سرزمین ایران، بار دیگر در گردنه‌ای از آزمون ایستاده. و در چنین لحظه‌هایی، هرکس جای خود را در صفحه‌ی از این تاریخ انتخاب می‌کند.
برخی دل به میدان می‌سپارند(رزمنگان) برخی حمایت می‌ کنند (با حضور خود با قلم خود با رسانه خود با موقعیت خود با….) و برخی دیگر در سکوت ( که امن می پندارن) پناه می‌گیرند.

سکوت، شاید آسوده‌ترین انتخاب این روزها باشد. اما تاریخ، آسودگی را به یاد نمی‌سپارد. تاریخ فقط می‌نویسد که چه کسانی در روزهای دشوار کنار وطن ایستادند و چه کسانی از دور نظاره کردند. فردا که غبار این روزها فروبنشیند، بسیاری خواهند کوشید خود را در شمار دلسوزان و مدافعان این خاک معرفی کنند. اما اعتبار نام‌ها نه با ادعای فردا، بلکه با سکوت یا فریاد امروز سنجیده می‌شود.
ایران، سرزمین حافظه‌های بلند است. و این خاک، خوب به خاطر می‌سپارد که در روزگار آزمون، چه کسانی برایش ایستادند و چه کسانی تنها منتظر پایان ماجرا ماندند. پس تا دیر نشده طرف درست تاریخ را دریابیم که فردا دیر خواهد شد.