به گزارش روابط عمومی دانشگاه؛ دکتر حمیدرضا شریعتمداری عضو هیئت علمی دانشگاه ادیان و مذاهب «مهندسی جنگ رمضان از نگاه پرنده‌ی بلندپرواز: ده آیت حکمت و عنایت پروردگار»آورده است:
این روزها هم با کارزار نظامی در میدان، و همآوردطلبی سیاسی و حماسی در خیابان روبه‌رو هستیم، هم با چالش‌هایی فکری و گفت‌وگوهایی درگیرکننده در خانه‌ها، شبکه‌های اجتماعی و هرجایی که جمعی گردهم می‌آیند و فرصتی برای تبادل نظر و گاه، جرّوبحث سیاسی پیدا می‌کنند.
باورم این است که ضرورت سیاسی و بلکه اضطرار وجودیِ ما این است که تمرکزمان روی دفاع همه‌جانبه و هوشمندانه و نیز انسجام ملی باشد. درعین‌حال، نباید انتظار داشته باشیم که همه حتی همه‌ی حاضران و فعالان در صحنه‌های حمایت از ایران و جمهوری اسلامی مثل ما یا مثل هم فکر کنند، کمااینکه باید این حق و مجال را برای صاحبان نظر که اینک فراغ بالی دارند و می‌توانند در کنار حضور و حمایت، اندیشه‌ورزی‌ای هم داشته باشند، قائل باشیم که کار فکری خود را انجام دهند. هرگز نباید کار آنها را فانتزی یا تفرج فکری یا نوعی عافیت‌طلبی در هنگامه‌ی بلا و ابتلا به شمار آوریم.
ما حق نداریم و عملاً هم نمی‌توانیم مانع جولان اندیشه‌هایشان بشویم و از آنها بخواهیم قلم‌ها را کنار بگذارند و فقط همپای مردم در خیابان‌ها بشوند یا اگر دست به قلم شدند، حتماً فقط حمایت کنند یا فقط ایده‌هایی را مطرح کنند که جوّ حاکم در میدان و حسّ غالب در خیابان می‌پسندد، هیچ هشداری ندهند، هیچ ملاحظه‌ی خیرخواهانه‌ای را مطرح نکنند و از بایدهای اخلاقی یا سیاسی یا الهیاتی‌ای که در محیط‌های علمی فراگرفته‌اند، سخنی به میان نیاورند!
من خودم از کسانی بوده‌ام که درکنار حضور مستمر در صحنه‌های شور و افتخار، کوشیده‌ام دستکم، در برخی زمینه‌ها، ازجمله، در زمینه‌ی اندیشیدن به راه‌های برونرفتِ حکیمانه و عزتمندانه از این معرکه‌ی عظیم، توجه بدهم و خواهان بارش فکری در این زمینه بشوم.
امّا اینک فارغ از جبهه‌بندی‌هایی که در میدان و خیابان یا در میان صاحبان نظر یا تریبون(منبر)وجود دارد، می‌خواهم خودم را کمی بالا بکشم و از نگاهی بالاتر و به تعبیر فرنگی‌ها از منظر Birdview به صحنه‌ی جنگ، نگاهی موحدانه بیندازیم، گویا العیاذبالله در مسند الهی نشسته و بر عرش و کرسیّ تکیه زده‌ایم و این معرکه‌ی بی‌نظیر بین رأس سلطه و فتنه(که او هم ناگزیر یا بسا از روی باورهایی آمیخته به کژاندیشی و تفسیر به رأی)، و رأس مقاومت و استکبارستیزی درگرفته است.
تردیدی نیست که خدای بزرگ تقدیر و تدبیرهایی دارد که فراتر از خواست‌ها و شناخت‌های محدودِ ماست و نیز تردیدی نیست که ما اگر طرف خودمان را در این معرکه، شرِّ مطلق یا حدّاکثری می‌دانیم، معنایش این نیست که لزوماً خودمان را خیر مطلق یا امت برگزیده یا مجمع همه‌ی فضائل می‌دانیم، بااینهمه، می‌توانیم حدس بزنیم که شاید خدای متعال اراده کرده باشد که قدرت و حکمت خود را از طریق این ملت، یعنی مردم ایران و دیگر اجزای مقاومت مؤمنانه در جهان اسلام اِعمال نماید! اما چرا این ملت را شایسته‌ی آن میدانیم(یا چنین فرض می‌کنیم و حدس می‌زنیم) که مجرای قدرت و مجلای حکمت و مشیت الهی باشد؟
پاسخ احتمالی به این پرسش را میتوانیم از این دو آیهی قرآن الهام بگیریم:
“إِنَّ اللَّهَ يُدَافِعُ عَنِ الَّذِينَ آمَنُوا”، حج/۳۸ “يُثَبِّتُ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا بِالْقَوْلِ الثَّابِتِ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَفِي الْآخِرَةِ ۖ وَيُضِلُّ اللَّهُ الظَّالِمِينَ ۚ وَيَفْعَلُ اللَّهُ مَا يَشَاءُ”، ابراهیم/ ۲۷

ملت ایران و رهبر شهیدش(به تبعیت از امام راحل) پایه‌گذار یا تثبیت‌کننده‌ی الگویی از استکبارستیزی و ایستادگی بودند که از آن می‌توانیم به “مقاومت مؤمنانه”تعبیر کنیم. به‌رغم همه‌ی دگردیسی‌هایی که در انقلاب اسلامی و نظام جمهوری اسلامی رخ داده و باوجود ضعف‌ها و ناکامی‌هایی که در رفتار یا ساختار جمهوری اسلامی ایران قابل اغماض و انکار نیستند، این نظام و مؤثرتر از آن، ملت ایران و جماعت‌هایی از مسلمانان در لبنان، عراق، یمن و فلسطین با نیت صادق و جهاد مستمر بر مقاومت اسلامی و نمادِ آن، آرمان فلسطین ایستادگی کردند و از دادن هر نوع هزینه‌ای از شهادت و جراحت گرفته تا انواع مختلفی از تضییق‌ها و تحریم‌ها اِبا نکردند.
بدون آنکه بخواهیم در طراحی‌ها و تدبیرهای الهی، مداخله(یا فضولی) بکنیم، می‌توانیم حدس بزنیم یا احتمال زیاد بدهیم که امت مقاومت شایستگیِ آن را یافته تا مظهر آیات الهی و تجلی‌گاه مشیت الهی بشود.
در ادامه می‌کوشم بنابه فهم قاصرِ خودم و از باب”فأما بنعمة ربك فحدث” و با این امید که قدردان این نعمت‌ها باشیم، برخی از برگ‌های دفتر این معرکه را ورق بزنم و برخی نمونه‌های تدبیر و نشانه‌های عنایت الهی را حدس بزنم و فهرست کنم. جامع مشترکِ این نمونه‌ها، نقش‌آفرینی و اثرگذاری آنها در موفقیت جبهه‌ی مقاومت یا نشاندادنِ حقانیت موضعش(برای افکار عمومیِ جهان و ایران)یا برانگیختن نیروهای مدافع مرزها یا مردمِ حاضر در صحنه است:
۱. شروع حمله در میانه‌ی مذاکراتی که به‌رغمِ بی اعتمادی و تجربه‌ی تلخ پیشین، با جدّیت و بدون تعیین مهلت(deadline)یا اخطار قبلی و حتی همراه با بروز و ابراز نشانه‌هایی از موفقیت و توافق در حال انجام بود.

کمترین خاصیتِ شرکت در این مذاکراتْ نشاندادن صلح‌طلبیِ ایران و آمادگی و تمهیداتش برای پرهیز از جنگ بوده است؛
۲. ابتدای جنگ دشمن با ترور  وحشیانه‌ی رهبر منتخبِ ملت در محیط و شرائطی مدنی و غیرنظامی که با شهادت تنی چند از خانواده‌ی ایشان هم همراه شد. این رویداد تلخ افزوده‌های زیادی برای جبه‌هی مقاومت داشت: زدنِ نشانِ بیوِزانِ آغازگر جنگبودن بر پیشانی دشمن، اقدامی از روی بزدلی و نه در میدان نبرد، فرار نکردن رهبری از میدان(بهرغم تهدیدهای جدی)،پیشگامی پیشوا در شهادت و جانفشانی(همراه با عزیزانش)که برای خانواده‌های شهیدان و رزمندگان، آرامبخش، و برای مدافعان و مردمِ در صحنه، انگیزه آفرین، روحیه‌بخش و مایه‌ی تزریق خون تازه و تحریک غیرت و حمیت در آحاد ملت بوده است؛
۳. حمله‌ی آشکار و غیرقابل انکار به دبستان شجره‌ی طیبه که هم افکار عمومی و نهادهای بین المللی را به واکنش واداشت و هم مایه‌ی رسوایی دشمنی شد که ادعاهایش درخصوص حقوق بشر و آزادی‌بخشیِ ملت ایران گوش فلک را کر کرده است.

این اقدام که کاملاً آگاهانه و عامدانه برای نشاندادن میزان آمادگی دشمن برای هر جنایتی و طبعاً ترساندن ملت و حاکمیت ایران بود، صلاحیت اخلاقی و وجاهت سیاسی دشمن را به‌طور کلی سلب، و عواطف جهانیان را به ایران معطوف ساخت.
۴. حضور پرشور مردم در خیابان‌ها که هم مایه‌ی هم‌افزایی روحی و انگیزشیِ آحاد ملت و نیز تقویت روحیه‌ی مدافعان نظامی و کارگزاران سیاسی، اجرایی و امدادی شد، هم سدّ منیعی شد دربرابر هر نوع فتنه‌انگیزی داخلی و دسیسه‌چینیِ خارجی‌ها برای ایجاد آشوب داخلی و سقوط نظام سیاسی.
۵. نظم و نَسَق امور اداری، خدماتی و اقتصادی کشور، آن هم کشوری که چند دهه گرفتار تحریم بوده و به تازگی جنگ دوازده روزه و کودتای دی‌ماه را پشت سر گذاشته است. طبیعیترین پیامدِ اتفاقات سهمگین رمضان می‌توانست این باشد که دولت قافیه را ببازد و شیرازه‌ی امور از هم بپاشد، درحالی که به‌جز دوسه مورد بینظمیِ ناشی از دستپاچگیِ برخی شهروندان، در بقیه‌ی امور، به همت دولت و دیگر قوا و با حسن تعامل ملت، نابسامانی خاصی دیده نشد و این از شگفتانه‌های این مُلک و مملکت است.

۶. تصعیدها یا همان تشدیدها در حملات نظامی، هم از لحاظ کمّی و هم از لحاظ کیفیت و تنوع(ازجمله، حمله به مناطق مسکونی و زیرساختهای غیرنظامی) همگی آشکارا از سوی آمریکا و اسرائیل صورت گرفت، نه از سوی ما و البته خوشبختانه در همه‌ی موارد با عکس‌العمل و مقابله‌به‌مثل‌های قوی و بازدارنده‌ی ایران روبه‌رو شد. آخرین پرده‌اش تهدید رسمی ترامپ به حمله به زیرساخت‌های برق و نیروگاهی کشور بود که البته مسبوق به برخی حملات جنایتکارانه به تأسیسات گازی و برقی در عسلویه، تهران و مناطقی دیگر بود.

۷. آمادگی، قاطعیت و درعین‌حال خونسردی و عملکرد پلکانیِ بازوان نظامی و رزمیِ جمهوری اسلامی نیز درجای خودش از مهمترین امدادهای الهی به کشوری است که در بخش‌های مختلف، ازجمله، لجستیک(پشتیبانی)نظامی با سنگینترین تحریم‌ها روبه‌رو بوده و هیچ متحدی در منطقه و جهان نداشته و از هیچکدام از دوستانش نیز کمک شایانی دریافت نکرده است.
۸. عملکرد منطقه‌ای: به‌رغم سیاست‌های ایران در سال‌های اخیر درخصوص حسن همجواری و مناسبات سازنده‌ی منطقه‌ای، ایران ناگزیر شد پایگاه‌های برخی از کشورهای همسایه و منطقه را مورد حمله قرار بدهد. این پایگاه‌ها به‌واقع، هدیه‌هایی الهی بودند برای مقابله با دشمنی که هزاران کیلومتر از ما دورتر، و منافع و منابع سرزمینیاش دور از دسترس ماست. درعین‌حال، این حمله‌ها فرصتی شدند برای نشاندادن راهبردهای نامطمئن، ذلت‌بار و بی‌خاصیت دولت‌های متأسفانه همکیشِ ما در این منطقه. بسط این حملات به مناطق و مراکزی غیر از پایگاه‌های نظامیِ آمریکا بسا از لحاظ حقوق بین‌الملل و توقعات جهان اسلام، وجاهت کافی نداشت، اما شواهدی که خبر از ائتلاف برخی از این دولت‌ها با دشمن متجاوز دارد، این مانع حقوقی و اخلاقی را نیز از میان برداشت.
۹. انتخاب رهبر جدید: تعیین فرزند رهبر شهید به‌عنوان رهبر جدید، شور و معنای شدید و عمیقی به مردم در خیابان و فرماندهان و رزمندگان در میدان بخشید و به خارج از ایران نیز پیام استمرار و مداومت در خطّ مقاومت را منتقل کرد. نِکات راهگشا و نویدبخش و التفات به نقدهای مردم در پیام نوروزی رهبری، دامنه‌ی مخاطبان و علاقمندانِ نظام و امیدواران به آینده‌ی ایران را گسترده‌تر کرد.

۱۰. کنترل تنگه‌ی هرمز بدون بستنِ رسمیِ آن و بدون مین‌گذاری که عملاً تنگه را برای ماه‌ها غیرقابل عبور می‌کند، از اقدامات ویژه‌ی ایران است که هم نقشی تعیین‌کننده در پرشدن و تفوق‌ یافتن ایران ایفا کرد، هم راهی نرفته(که البته تا قبل از این، قابلیت تحقق نداشت)بود که برای آینده‌ی این تنگه و ایران، افق‌های جدید و نویدبخشی را رسم کرد.
در پایان، عاجزانه از خدای متعال می‌خواهم که ما را سزاوارِ نصرت قاطعِ خویش فرموده، دشمنان دین و سرزمین را منکوب و زمینگیر سازد!
“إنّ ذلك على الله يسير”؛ “و ما للظالمين من نصير”