ذکر و منتره در عرفان اسلامی و هندو

ذکـر، به‌ عنـوان یـکی از پـایه‌های معنویِ شـکل‌دهندهه حیـاتِ طیبه انسان، گونه‌ای ارتباط است که آدمی میان قلب خویـش و حقیـقتی فراتر برقرار می‌سازد. این پیوند همان ذکر است؛ رابطه‌ای که یادِ معشوق را در دل زنـده نـگاه می‌دارد و مـحبتِ محبوب را در جان استوار می‌گرداند.

آرامـش و اطمینـان، از نیـازهای اساسی بشر به‌شمار مـی‌آید؛ نیازی که تمامی ادیان به آن توجهی ویژه نشان داده‌انـد. نـوشتار حـاضر، این نیـاز معنـوی انـسان را در دو دین اسلام و هندو مورد بررسی قرار داده است تا راهِ مبارزه با نفس و پرهیز از وسوسه‌های شیطانی را در سایه‌سار یاد محبوب بنمایاند. گویی هر دو دین، درخشش چراغ پرفروغ الاهی را در ذکر خدا می‌جویند و آن را مایهٔ عزت و شرافت آدمی می‌شمارند.